Blog

«Ντίλι Ντίλι Ντίλι» Θεατρικό έργο σε δυο εικόνες

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά
 

Το γνωστό σε όλους μας δημοτικό τραγούδι «Ντίλι Ντίλι» έγινε παραμύθι και τώρα πλέον κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λόγου Χάριν το ομώνυμο θεατρικό του έργο. Εδώ η ελληνική δημοτική μας παράδοση, αλλά και η δραματουργική μας ταυτότητα ενώνονται αυθόρμητα στο σήμερα με δυνατούς, φυσικούς κι αυθεντικούς δεσμούς.

Στην ιστορία μας μια κόρη χάνει την οικογένειά της αλλά και τα υπάρχοντά της μετά από μια πυρκαγιά που προκλήθηκε από μια αναπάντεχη καταιγίδα. Οι συγχωριανοί της όταν το αντιλαμβάνονται της συμπαραστέκονται με κάθε μέσο που διαθέτουν ώστε να σταθεί γρήγορα στα πόδια της. Αλλά κι ο Ποταμός με τα νερά του θα δώσει ξανά και ξανά τις συμβουλές του και την βοήθειά του, όταν του ζητηθεί. Η κόρη για να τους ευχαριστήσει τους υπόσχεται να κεντήσει στον καθέναν τους από ένα μαντήλι μέσα στον επόμενο χρόνο. Αμέσως η μαμή του χωριού την προειδοποιεί πως αν δεν εκπληρώσει την υπόσχεσή της πολλά δεινά θα ακολουθήσουν για αυτήν αλλά και τους συγχωριανούς της. Θα καταφέρει η κόρη να κρατήσει τον λόγο της; Ακόμα κι αν όλα πάνε τόσο στραβά όσο και να προσπαθεί; Ακόμα κι αν η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη;

Ο Ήλιος παρακολουθεί την μέρα και η αγαπημένη του Σελήνη το βράδυ όλα όσα συμβαίνουν με κομμένη την ανάσα. Κι ο ένας αφηγείται στον άλλον όσα χάσαν τις ώρες της απουσίας τους όταν συναντιούνται στο λυκόφως και το λυκαυγές. Μέχρι που η ένταση μεταξύ τους κλιμακώνεται. Ο Ουρανός θα έρθει να δώσει την μεγάλη λύση όταν οι δυο τους να τσακώνονται μιας και σε ολόκληρον τον κόσμο έρχονται τα πάνω κάτω, χωρίς φως ούτε σκοτάδι, χωρίς νύχτα ούτε μέρα.

Διαβάστε την αρχή του θεατρικού και πείτε μας πως σας φαίνεται:

«Σε ένα μικρό ελληνικό χωριουδάκι με πέτρινα σπίτια, γάργαρα νερά και πλούσια κήπια μια φορά κι έναν καιρό. Ξημερώνει. Η σκηνή φωτίζεται. Η Σελήνη

ανοίγει το πέπλο της. Ο Ήλιος αρχίζει να ανατέλλει καθώς σηκώνει τα χέρια του.

Ήλιος:

Καλημέρα, πανέμορφή μου αγαπημένη. Επιτέλους είμαστε

ξανά μαζί. Ατέλειωτα μου φάνηκαν τα δευτερόλεπτα, τα

λεπτά, οι ώρες μέχρι να ξημερώσει και να ξαναδώ την

ουράνια μορφή σου.

(Η Σελήνη τυλίγεται με αδιαφορία στα πέπλα της και του

γυρνάει την πλάτη).

Σελήνη:

Μπα... τι μας λες; Μήπως υπερβάλεις στο μέτρημα όπως

και σε όλα τα άλλα; Πες καλύτερα πως θες να μάθεις τι

έχει γίνει κι άσ’ τα αυτά.

(Η Σελήνη απομακρύνεται).

Ήλιος:

Εγώ για εσένα λιώνω. Ε, όταν λέω λιώνω εννοώ φλέγομαι.

Τίποτα άλλο δεν με νοιάζει. Αχ, έλα λίγο πιο κοντά μου.

Σελήνη:

Δεν σου μιλώ! Άργησες πάλι να φανείς! Για ποια με

πέρασες, για να σε περιμένω τόσην ώρα τώρα;

Ήλιος:

Αγάπη μου γλυκιά, μην μου παραλογίζεσαι. Ξεχνάς

πως πρέπει να υπακούμε κι εμείς τους νόμους της

φύσης; Περίμενα πώς και πώς, χρυσομαλλούσα μου,

να σε ξανανταμώσω. Δώσε μου το δροσερό σου χεράκι,

πολυαγαπημένη μου, να το κρατήσω έστω για μια στιγμή.

Σελήνη:

Να σου λείπει το δροσερό χεράκι μου. Εκεί, να καείς σαν

το κεράκι της Λαμπρής. Και δεν τα αφήνεις αυτά με τους

νόμους της φύσης; Όταν υπάρχει έρωτας βαθύς τότε ούτε

όρια ούτε τίποτα δεν λογαριάζει κανείς. Όλα τα άλλα τα

ακούω βερεσέ.

Ήλιος:

Σε τι θες να σου ορκιστώ πως είμαι πρόθυμος να κάνω τα

πάντα για σένα; Όμως μη μου ζητάς τα αδύνατα. Κι εσύ

το ξέρεις καλύτερα από κάθε άλλον πως δεν θα μπορούσα

να αθετήσω τον λόγο μου, γιατί έτσι, εκτός των άλλων, θα

έβαζα σε κίνδυνο όλη την πλάση. Πότε θα ξεκουράζονταν

τα ζώα, οι άνθρωποι και τα φυτά; Πότε θα ανάσαινε η

μάνα γη από τον θόρυβο της ημέρας; Πότε θα χόρευαν το

λυκόφως και το λυκαυγές με τις τελευταίες και τις πρώτες

ακτίνες μου; Έλα, νεραϊδένια μου, να μου τιτιβίσεις τα

παραπονάκια σου κι εγώ θα σου δώσω ένα θερμό φιλί να

σου περάσουν όλα.

Σελήνη:

Μη, θα με κάψεις! Μόλις έφτιαξα και τα μαλλιά μου.

Νομίζεις πως θα με ρίξεις με τα γλυκόλογα; Αμ, δε! Έφυγε

η Πούλια, έφυγε κι ο Αυγερινός κι εγώ σε περιμένω εδώ

ακόμα, πότε θα αξιωθείς να ανοίξεις τα μάτια σου για να

με δεις. Κι εσένα καρφάκι δεν σου καίγεται.

 

Κείμενο: Πελαγία Θεοχάρη

Λόγου Χάριν

Εκδίδουμε βιβλία κι ένα από τα βασικά μας μελήματα είναι να επικοινωνήσουμε το περιεχόμενό τους με τρόπους, που να συμπεριλαμβάνουν όσο το δυνατόν περισσότερες αισθήσεις.

Search